Lübeck's Dance of Death

Des dodes dantz, Chapter 61 + 62

   
 

Unde de desser werlde idelen valscheit nicht en achtet,
Men noch is he saliger unde dat is wis,
De dorch den dôt desser valschen werlde wôl berovet is.

De doet.       Dat lxi ghesette

Den minschen wundert nu, wo dat mach tokomen,
Dat nu dorch rôf so vele gudes wert genomen,
Beide to water unde ôk up dem lande.
Ok wundert en, dat nu de plage Godes mannigerhande,
Pestilencie, unvrede, dûre tît, unwedere grôt,
Vele krankheit, nie suke unde mannige nôt
De minschen mere plaget wan in olden jaren;
Do plach int gemene it so nicht to varen.
Willen de minschen ansên isliken stât bisunderen,
So en derf en dit so sêr nicht wunderen.
Der werlde stât is leider nu so geworden,
Dat de meiste hôp holt einen sundigen orden.
Alle dat quât, dat nu in der werlde schût,
Alse men horet unde ôk openbare sût,
Dat kumt hêr van den sunden, de de minschen dôn,
Wente vor alle gût wil Got geven sunderlîk lôn,
So wil he ôk alle sunde sunderliken plagen;
Dat dede he noch vele strenger in jennen olden dagen.
De leve Godes is bi den geistliken worden kolt,
De rechtverdicheit is bi den vorsten geworden olt,
De gude rât is vorgân von den olden,
De love unde Godes gebot wert van dem volke ovel geholden,
To der junkvroweschop plegen de junkvrowen nene grote leve to dregen,
De echte stât wert mankt velen veil geholden mannigerwegen.

De doet       lxii

So wan in êrtiden de schipman unde kôpman to schepe gingen,
So plegen se sik to bekummeren mit gotliken dingen.
Se plegen ere sunde to beruwen unde ôk to bichten
Unde leten sik ôk ein dêl mit Gode berichten,

 

Likerwîs efte se scholden gân in den dôt,
Up dat Got se bewarede vor alle nôt.
So wan de kôpman, schipman nu sin up dem lande,
Se driven grote sunde unde vele schande
In drunkenheit, overflôt, in vloken unde mit kive;
Gân se to schepe, so volgen en ein dêl de losen wive.
Varen se denne wôl, dat kumt van Godes barmherticheit.
Homôt, giricheit unde unkûscheit,
Umme desser drier sunde willen de meisten minschen vordomet werden,
Wente desse dre holt men draden vor nene sunde up desser erden.
Wat rechtverdiger bûr weren in êrtiden, wôr sint de nu?
Wo weinich is der, de ere salicheit vlitich soken, wer ik efte du?
So we is, dede an strafent wandert in dem wege der wârheit,
Dat is, dede Godes willen mit allem vlite deit
Unde gift sinem evenminschen, wat em behôrt, unde sik sulven mede;
Desse mach sik vormoden to krigen Godes vrede.

De doet.       lxiii

De hilgen Godes sint minschen gewest alse wi,
Grote bekoringe hadden se ôk, dârvan en weren se nicht vri,
Men se hebben overgewunnen unde weddergestân,
De worde des hilgen ewangeliums segen se vlitich an,
Dat alsus geschreven steit: dat rike der hemmel lidet gewalt;
De weldenêrs entvangen dat, wente se mannichvalt
Unde vele gewelde erem lîcham andôn;
Hîrumme entvangen se dat ewige lôn.
Drege wi den cristennamen unde do wi unrechtverdichet,
So wil it uns gân, alse dâr geschreven steit,
Dat de here wil seggen, wan wi vor em komen, des sît bericht:
Ik segge it ju vorware, ik en kenne juwer nicht.
Wolde Got mit den sunderen nicht barmhertichliken oversên,

 
   

Original page Original page Click the little pictures to the left to see the original pages.


Vade retro Go forth Up to Des Dodes Dantz